Dyslexie is vooral gevolg van slecht onderwijs?

Ik werd vanochtend wakker met dit bericht: dyslexie is vooral het gevolg van slecht onderwijs. En ik kan je vertellen: ik werd daar in eerste instantie boos van, weten deze hoogleraren wel wat ze zeggen? Dyslexie bestaat en in mijn directe omgeving heb ik een aantal voorbeelden waarvan ik kan zeggen dat zij echt dyslexie hebben en ik weet intussen ook dat je er heel goed mee kunt leren en mee kunt werken. Je hebt alleen wel veel doorzettingsvermogen en hulpmiddelen nodig.

Toen bij mijn dochter dyslexie werd geconstateerd, leek het alsof ik mezelf terug zag in het bijbehorende rapport. Oh, daarom was ik vroeger altijd een langzame lezer en daarom heb ik 1001 trucjes om te bepalen of de spelling juist is en of ik iets met een d, t of dt moet schrijven. Ik begon het ineens te begrijpen. Ik kan je vertellen dat sinds ik dat weet, mijn dyslexie zichtbaarder is dan daarvoor. Als ik er zo over denk, dan bestaat dyslexie inderdaad niet, stop er maar genoeg tijd (en bijbehorende frustratie in) en dan kan iedereen ineens lezen?

Diagnose dyslexie

In de periode dat we voor mijn dochter hulp gingen zoeken, was voor mij één ding duidelijk: naast dyslexie was ze hoogbegaafd en leerde zij op een andere manier dan andere leerlingen. We wisten dit al op haar zevende, mijn inzet was dan ook niet hulp bij dyslexie, maar hulp bij anders leren. Want zij had haar eigen leerstrategie. Ze moest zelf ontdekken hoe een som gemaakt moest worden, haar eigen strategie bepalen, ze had niets aan de uitleg van de leerkracht, daar kon ze niets mee. De leerkracht mocht een andere rol aannemen, die mocht haar begeleiden in het voor ieder vak ontdekken van haar strategie. Mijn dochter leert zelf, ontdekt zelf en onderzoekt zelf. Daarnaast is ze erg visueel en auditief ingesteld. Voor haar dyslexie kreeg ze naast intensieve begeleiding op school, vooral begeleiding in zelfvertrouwen en de vrijheid om zelf te ontdekken wat voor haar werkt. En deze combinatie heeft gemaakt dat zij uiteindelijk op de HAVO-Technasium is beland en straks via het HBO naar de Universiteit wil.

Anders leren

Sinds ik weet dat ik zelf en mijn beide kinderen anders leren ben ik me daar meer en meer in gaan interesseren en in gaan ontwikkelen. En als ik de conclusie van de Hoogleraren zet in mijn visie rondom anders leren, dan bestaat dyslexie inderdaad niet. Wat ik wel zie is dat er kinderen zijn die moeite hebben met lezen en leren en we het makkelijker voor ze kunnen maken door het anders aan te bieden. De ene leerling heeft behoefte aan voorlezen omdat hij auditief is ingesteld, de ander voelt de letters liever om ze zo te leren kennen en een plaatsje te geven in het brein en weer een ander leert door het telkens weer op te schrijven. Ook kunnen we denken aan bewegen en zingen om kinderen de letters en woorden te leren. Ieder kind doet het anders!

Acceptatie

En als we accepteren dat ieder kind anders is en op een andere manier leert, dan hoeft dyslexie (en daarmee alle andere hokjes die we hebben) niet te bestaan. Ieder van deze kinderen heeft een bepaalde kracht of gave, als we die inzetten en erkennen, dan ben ik ervan overtuigd dat ook deze kinderen kunnen lezen. Geef ze het hulpmiddel dat ze nodig hebben en laat ze via die weg leren hoe ze toch kunnen lezen.

Mijn zoon bijvoorbeeld heeft ook erg veel moeite met lezen, en ja ook hij heeft een dyslexie verklaring, maar wat is er mis mee dat hij een boek leest waarbij het boek voor hem op tafel ligt om mee te lezen en hij het voorgelezen krijgt op zijn oren? Ik zie daar echt geen probleem in, mijn zoon is namelijk super auditief ingesteld en kan echt alles navertellen als hij het heeft gehoord, het lukt hem zeker niet als hij het boek zelfstandig moet lezen.

Wellicht moeten we accepteren dat iedereen anders is en we alle lesstof op verschillende manier aanbieden en accepteren dat we dezelfde stof allemaal op een andere manier tot ons nemen. Dit vraagt heel wat en dan wil ook ik wel zeggen dat dyslexie niet bestaat.